ξεχού

κάθε μίζερη στιγμή ξεπερνιέται αν αποφασίσεις να ρίξεις ένα βότσαλο στο νερό και το νερό είναι καθαρό, το μέρος που επέλεξες όμορφο, οι στιγμές εκεί ιδιαίτερες, ο χρόνος δικός σου.

και τα μικρά κύματα που ξεκίνησαν απτο βότσαλό σου, απο τη μικρή και ξεκούραστη κίνησή σου, αρχίζουν και φτάνουν στην καρδιά σου επιτέλους και σε ταρακουνάνε και ξυπνάς και βλέπεις μέσα στην έκσταση εσένα και τον κόσμο γύρω σου.

ελπίζω να κάνω καιρό να γράψω πάλι, γιατί τώρα είμαι καλύτερα, και γράφω συνήθως όταν δεν είμαι καλά. ευχαριστώ που είμαι καλύτερα.

Λούης και υγεία.

Depression is a common holiday disease

Θα ήθελα να ήμουν ο ψυχοθεραπευτής μου, αλλά υπάρχουν δύο λόγοι που δεν τα καταφέρνω:
Α. Ως ασθενής: Θέλω να πάω τζάμπα, αλλά αν δεν πληρώσω θα νομίζω οτι δεν είχε νόημα.
Θέλω κάποιον να με ακούει και να μη με διακόπτει, αλλά αν δε με διακόπτει θα κάνω κύκλους
γύρω απο τα ίδια μίζερα θέματα, χωρίς ελπίδα θεραπείας και κατανόησης της ψυχοσύνθεσής μου.
Β. Ως θεραπευτής: Κατα πάσα πιθανότητα θα με έδιωχνα απο το δωμάτιο της θεραπείας απο την πρώτη συνεδρία και θα φώναζα ένα ασθενοφόρο να με μαζέψει. Οι ιστορίες που ακούω είναι χιλιοειπωμένες απο πολλούς, αλλά όταν τις λέω εγώ σε μένα εκνευρίζομαι με το πόσο περίτεχνα τις κάνω να ακούγονται ιδιαίτερες και σημαντικές. Δε θα είχα την υπομονή να καταλάβω οτι ο ασθενής μου έχει πρόβλημα, έστω και αν αυτό είναι οτι του πήραν την καραμέλα του. Αν πληρωνόμουν για να ακούω βλακείες, θα ένιωθα άσχημα για τη μηδενική πρόοδο και θα ήμουν ηθικά καριόλης ενώ αν δεν πληρωνόμουν δε θα άντεχα να ακούσω τέτοιες βλακείες πάνω απο μία φορά.

Το αστείο της υπόθεσης είναι οτι μια ψυχοθεραπεύτρια μου είπε οτι μπορώ να δουλέψω μόνος μου με τον εαυτό μου, εγώ προσωπικά έχω το ταλέντο και την προδιάθεση να το κάνω. Δεν τα καταφέρνω ακόμα ο ηλίθιος. Αναρωτιέμαι μήπως είμαι παντελώς ηλίθιος και ανυπόμονος και κακομαθημένος.

Οι πόρτες κλείνουν ερμητικά και με κρότο μόνο απ'τα χέρια του τυφλού θυμού. Οι πόρτες μισοκλείνουν απ'τα χέρια του αυστηρού που με αγάπη θέλει να σε μάθει να παλεύεις το σκοτάδι αλλά πάντα με μια ακτίνα φωτός κάπου στο βάθος, για να μη χάνεις την ελπίδα. Εν τέλει καμία μέθοδος δε βοήθησε, και αυτό γιατί χρησιμοποιήθηκαν και οι δύο. Αρχικά πρέπει να ξέρεις ποιος είσαι και τι θες.
Μετά πρέπει να αποφασίσεις αν θα δεχτείς τη μιζέρια και το μεγαλείο της ζωής.
Τέλος, πρέπει να κάνεις κάτι.
Μετά, βοήθεια.
Απλά πράγματα, όμως που θα συναντήσω τον άνθρωπο που τα έχει, αν όχι σε μένα;
Και ακόμα δεν το βρίσκω το μυστικό. Επιμένω να είμαι "all alone, not by myself".

Λούης

καούρες

Δείγμα οτι έχεις περάσει καλά, έχεις φάει πολύ και ασυγκράτητα και ασυνάρτητα. Δείγμα οτι κανείς δε σε σταμάτησε, όλοι ήταν γιορτινοί.
ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΚΑΟΥΡΕΣ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ.
Δεν έχω εγώ τώρα καούρες, έφαγα πριζολίτσα χθες στη σχάρα με σαλάτα, μια πριζόλα 800 γραμμάρια, φτου να μη τη ματιάσω.
Α, όχι, δε γίνεται μόλις γύρισα απτη χέστρα. Αυτό που εννοώ όμως είναι οτι μπορεί ας πούμε να παίζεις κιθάρα ΟΛΗ μέρα και πολύ δυνατά και να είσαι τρελός και χαρούμενος και μετά να σου σπάσει μια χορδή και να ΜΗΝ είσαι ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ. Να είσαι ΤΣΑΤΙΣΜΕΝΟΣ.
Αλλά εμένα δε μου σπάσαν οι χορδές δόξα σοι.
Είναι ρε παιδί μου μια φάση που βγαίνεις για χαλαρό ποτάκι, καταλήγεις να πίνεις ένα μπουκάλι Τζιν (ΝΤΑΓΚΕΡΕΪ) [την ορθογραφία, δεν κάνω διαφήμιση] κάπου στο δρόμο ή σε ένα σπίτι ξένο, και μετά ξερνάς τη χολή σου και απο κει που ήσουν ανεμοπαρμένος και ηλιοκράτορας, φωτεινός και κόκκινος, γίνεσαι λευκός αλλά λευκός σα χιόνι που έπεσε στη βρώμικη άσφαλτο της βρώμικης βρωμοπόλης.
Αλλά ντάξει, εγώ δεν ξερνάω, ούτε ξέρασα αυτές τις μέρες.
Δηλαδή τι; Ήμουν συγκρατημένος;
Ντάξει όχι και τόσο. Δηλαδή ήπια μισό πουκάλι τσιν, έφαγα μόνο 30 κουραμπιέδες σε 2 μέρες, έπαιξα και 'μεσούγκαχ' στην κιθάρα, ξόδεψα και το κατιτίς μου.
Αλλά πιο ωραία πέρασα όταν κοιμήθηκα έτσι όπως ήθελα, χωρίς να σκέφτομαι κοινωνική υποχρέωση, τύψεις, φόβο, ανησυχία. Και εκείνο το βράδυ ούτε έφαγα, ούτε ήπια, ούτε ξόδεψα, απλά πέρασα ωραία.
Χριστούγεννα με την παραδοσιακή έννοια είναι να δίνεις χαρά και να παίρνεις χαρά.
Χριστούγεννα με την Αμερικάνικη έννοια είναι να ξοδεύεις, να τρως, να πίνεις, να καταναλώνεις και να καταναλώνεσαι.
Χριστούγεννα λοιπόν θα έπρεπε να είναι κάθε μέρα. Για όσους είναι Χριστιανοί. Γιατί είναι τέτοια γιορτή.
Προς ημάς, κάθε μέρα να περνάς καλά αν μπορείς. Και όταν "τα σπάς" να ξέρεις οτι θα "τα πληρώσεις".

Λούης

καλή ανάρτηση

τα πολλά λόγια είναι φτώχια.

άντε στο διάολο μαλάκα.
Λούης γαμημένε.

Αντιλούης

Υπάρχει κάποιος άνθρωπος στη ζωή μου ο οποίος είναι εξαιρετικά ενδιαφέρων.
Και πολύ ύπουλος.
Διπλωμάτης.
Θα τον ήθελα για δικηγόρο μου.
Με ένα του αδιάφορο σχόλιο προκαλεί τουλάχιστον ένα ακόμα, το οποίο αποδυκνείεται και αυτό εξαιρετικά ενδιαφέρον.
Είναι τέτοιος ο Αντιλούης, οπου μου λέει: Μου έκαναν σαράντα ευρώ ψώνια με τρισήμιση ευρώ. Μπορείς να το κάνεις κι εσύ, που κλέβεις.
Τι σκληρή κουβέντα απο κάποιον που επωφελείται των ελαττωμάτων των άλλων.
Αλλά και πόσο αλήθεια είναι οτι αν δεν είχα εγωισμό, η παρότρυνσή του θα ήταν σωτήρια για αυτές τις 10 μέρες των μηδέν ευρώ που θα ακολουθήσουν.
Ο παλιοχοντρός.

Ο Ηλίθιος

Δεν ξέρει κανείς τι κάνει εδώ.
Δεν γνωρίζει κανείς απο πού έπεσε και που ακριβώς χτύπησε.
Πολλά χρώματα. Ο Σημαδούρας. Και ένα μήλο.
Επίσης, δεν ξέρω τι θα απογίνουμε.
Κινδυνεύουμε όλοι απο τους ηλίθιους. Ένα ρητό λέει: " Κράτα τους φίλους κοντά, τους εχθρούς κοντύτερα"

Είμαι επηρεασμένος απο τον ηλίθιο, δε μας νοιάζει αυτό το ρητό.
"Να φοβάσαι τους ηλίθιους πιο πολύ απ'τους κακούς. Οι ηλίθιοι μπορεί να καταστρέψουν τον κόσμο και να μη το καταλάβουν"

Γεια σου ρε Λάκη.

Λούης

η τριλογία του φόβου

μάνα, πες στους γιους να μην έρθουν κατα δω
κοίτα λοιπόν, που το άκουσα και αυτό και ανατρίχιασα, και δε το περίμενα.
κοίτα γενικώς που κάθε βιντεοπαιχνίδι που έχω παίξει έχει και μια ιστορία να μου πει.
ούτε βιβλίο, ούτε κόμικ, ούτε ταινία. ούτε επιτραπέζιο. ούτε ονειροπόληση. Κάτι ανάμεσα.

πόσο ακόμα θα είμαι παιδί?

ή μάλλον, πόσο ακόμα θα θεωρούνται παιδιά όσοι ασχολούνται με βιντεοπαιχνίδια μετά τα 15 τους?

ή μάλλον, πότε θα καταλάβουν οι μισαλόδοξοι άνθρωποι, οι μισάνθρωποι άνθρωποι οτι δεν είναι κακό να κρατάς ζωντανό το παιδί μέσα σου?

Λούης

μισό μάτι

ναι αλλά να μπορείς να βάλεις δικούς σου περιορισμούς
και όχι να υπακούς στους ολοένα και περισσότερους παράλογους περιορισμούς κάποιου άλλου
του οποίου η δημιουργικότητα έχει γίνει συνώνυμο της φήμης και της πληρωμής

Λούης

Σ Η Μ Α Ν Τ Ι Κ Η ενημέρωση.
Δεν χρειάζεται πλέον να υπογράφω ως Λούης, όλοι με ξέρετε και με μάθατε.
.
.
.
Θα συνεχίσω βέβαια να υπογράφω ως Λούης γιατί μου έγινε συνήθειο.
Αλλά εννοώ, μπορείτε να διαβάσετε (όποιος διαβάζει τις Υπερβολές) και το Ιστολόγιο Nikifolis.
Καλό παιδί, κυρίως αυτό. Απο τη Νέα Σ. Μεγάλο Πεζοδρόμιο.

Λούης

Nonchalant blues

I've had my share,
pain enough for today,
buttload of blue frustration.

Been stretching out for
a hand of help,
but your heart's in isolation.

And i know these shackles won't come off,
these lonely chains of distance eatin' me away,
until you see,
eye to eye with me,
an' reach out, your helping hand i need.

Little gal,
see this rocking boat?
It misses one paddle.

And if it don't
oh sorrow,  soon come back,
this rocky boat will struggle.

Going round and round, just there on the spot,
trying to grab its tail, blood running hot,
until you grab me,
shiver and moan,
this rocky boat won't ever move on.

Dm / Am / E / Am

Dm / Am / E / Am

C/Am
C/Am
Dm/Am/E/Am

Twice

Louie

από σάββατο, κυριακή

Απο τότε που έφυγε απο αυτή την πόλη, κατάλαβε τι είναι ξεχωριστό γι' αυτόν σε αυτήν.
Εδώ μεγάλωσε, αλλά μόνο σε ένα μικρό κομμάτι της.

"Μεγάλα πεζοδρόμια, μονοκατοικίες, όλα τα έφαγαν ρε μαλάκα, να τους χέσω,
τους κωλοεργολάβους και τους αρχιτέκτονες εξ Ιταλίας. Νέα Σ ίσον Πάουερ ρε φίλε, αυτή είναι η γειτονιά μας!"

Λίγο τον ένοιαζε. Τα μεγάλα πεζοδρόμια δε τα φχαριστήθηκε, ούτε τις πλατείες, ούτε τις καφετέριες, ούτε και τα μπαρ. Μεγαλώνοντας μόνο πήγαινε σε κακόφημα στενά του κέντρου, και αγόραζε κόμιξ ή παλιές μουσικές και πειρατικά βιντεοπαιχνίδια. Η πόλη τον έμαθε πράγματα αλλά δεν τον σχημάτισε.
Προφανώς ούτε και τον διάβρωσε, ας μη γελιόμαστε. Τον φόβισε, ναι. Τον απομάκρυνε κιόλας.

Αλλά ένα πράγμα πάντα του άρεσε, και μάλιστα με ένα περίεργο τρόπο, όπως μπορεί να αρέσει σε κάποιον η κομπόστα αλλά να μη του αρέσει κανένα γλυκό που έχει κομπόστα. Του άρεσε το Σάββατο, που μπορούσε να γυρνάει σπίτι όποτε θέλει. Δηλαδή, Κυριακή πρωί. Δεν τον ένοιαζε. Ακόμα και αν έπρεπε να περπατήσει μισή ώρα, σαράντα λεπτά, μεθυσμένος ή όχι, κατάφερνε πάντα να γυρίσει σπίτι σώος, αβλαβής και χαρούμενος που ξόδεψε τα λεφτά του στο αλκοόλ και όχι στο ντίζελ.

Αυτό το βράδυ ήταν μόνος. Η πλατεία της γειτονιάς τον φιλοξένησε. Τα μεγάλα πεζοδρόμια χρησίμευσαν. Οι ζαρντινιέρες έγιναν και ουρητήρια και θέα και ευωδιά. Και δεν ήταν μόνος. Εδώ μεγάλωσε, και μαζί του μια οικογένεια. Έκανε υπομονή, απο Σάββατο θα γινόταν Κυριακή. Και μπορεί να μη μπορούσε να γυρίσει ό,τι ώρα ήθελε σπίτι. Αλλά ένιωθε οτι δε χρειαζόταν να φύγει απο το σπίτι.

Λούης

Partner in Drinking Crimes

Της ζήτησε ένα πατατάκι, γιατί εκείνη έπινε μπύρα.
"Πάρτο όλο παιδί μου, όλο!"
Γλυκούλα ήταν.
Μετά έπαιζε ένα κομμάτι, και ήρθε και μας πήρε απτο χέρι και χορέψαμε.
Ωραίο ζευγάρι, αυτή και ο άντρας της.

Τους τα χάλασαν τα ΜΑΤ.
"Τι τράβηξες εκεί?"
Δεν επιτρεπόταν να τους ζήτήσουν τα ρέστα και το ήξεραν. Αλλά κόμπιασαν μεταξύ τους και το έκοψαν.
Πονοκεφαλιασμένες συζητήσεις σε ένα μετα-επαναστατικό κέντρο.

Αυτό που δεν μπόρεσε όμως στο τέλος ήταν το φως και η μουσική εκεί που έφτασαν.
Ήταν πιο πολύ απ'όσο ήθελε.
Κάτι είχε μπει ανάμεσα σ'εκείνη και το αλκοόλ.
Σύντομα θα μάθει όμως, το αισθάνεται. Σύντομα θα ξαναπιεί και
θα της αρέσει.
Απλά περιμένει τον κατάλληλο σύντροφο στο ποτό.


Λούης

Υπερβολές

Όλα όσα έχουν γραφτεί εδώ είναι υπερβολές.
Είμαι υπερβολικός, ήμουν, και θα είμαι.
Αλλά απο δω και πέρα δε θα είναι ένα έμφυτο ελάττωμα, αλλά ένα επίκτητο χάρισμα.
Ευχαριστώ.

Λούης

τίτλος χ

Γιατί δεν πρόσεχα.
Γιατί δεν άκουγα.
Γιατί δεν έβλεπα.
Γιατί μίλαγα.
Απο κει που λες οτι όλα θα πάνε καλά, οτι όλα π ά ν ε καλά, ο "θεός" σε τιμωρεί.
Σε ρίχνει στο γαμημένο βούρκο απ'όπου και ξεφύτρωσες.
Και "άντε", σου λέει, "τράβα τώρα να δεις ποιο σκατό επιπλέει καλύτερα μαλάκα, έτσι σκατά που τα έκανες."
Και γελάει ενώ εσύ κλαις, γιατί δεν ξέρεις τι έκανες κακό.
Μπερδεύτηκα "θεέ" μου, και τρόμαξα στα μισά του δρόμου και άρχισα να τραγουδάω μέσα στο σκοτάδι.
Αλλά εσύ δε με λυπήθηκες, δε δάκρυσες με το τραγούδι μου, μόνο έκανες τα θεριά της νύχτας να με προσέξουν, να με ακούσουν, να με δουν.
Και να με φάνε.
Και με τρώνε.

Λούης

Φθινόπωρο

Τον αυθορμητισμό τον μαθαίνεις όταν δέχεσαι οτι μερικά δέντρα κουράζονται με τα φύλλα τους.
Όταν βρέχει απρόβλεπτα, και μυρίζεις χώμα.
Όταν ξοδεύεις χωρίς να έχεις να δώσεις.
Όταν δακρύζεις βλέποντας μια ελληνική σειρά.
Τον αυθορμητισμό στον μαθαίνουν. Φυσικά, όσοι δε σε φοβούνται. Γιατί ανεξάρτητα απο το τι κακά πράματα μπορεί να φέρει η αυθόρμητη αντίδρασή σου, όντας έξυπνος άνθρωπος, θα κάνεις αυθόρμητα έξυπνα πράγματα. Σκέψου πόσες στιγμές μπορείς να σώσεις αν είσαι αυθόρμητος και έξυπνος και καλός.
Είναι σχεδόν αισιόδοξη αυτή η σκέψη. Ευχαριστώ τα όσα με ενέπνευσαν.
_παρένθεση: (μην ξεχνάς όμως, αυθόρμητος είσαι και όταν είσαι νηφάλιος)

Λούης

Complexity

As in "personality complex". "Behavioral disabilities".
I can't help it, i must point out how irritating your whole leadership part is. Theater is one thing, temporary power as well, but the tautology you wish to impose, it's just something else.
The least i can say about it is that i despise it. This kind of talking, waving, assuming and jumping to conclusions.
Maybe i'm the one with the personality complex.
I don't give a shit though. At least I CAN talk in English. You can't even handle your own native tongue.
Stupid rat.

Louie

Φόλντερ Μίσινγκ

Τι μας λες ρε κωλομηχάνημα; Είσαι δηλαδή κι εσύ, άλλο ένα αναξιόπιστο, ελαττωματικό, προδοτικό αντικείμενο ηλεκτρονικού πόθου; 'Οχι, δεν είσαι αυτό, είσαι κάτι ακόμα χειρότερο. Είσαι ο τρόπος που η Γκ**Γκλ θα με αναγκάσει σε 5 χρόνια απο τώρα να ανεβάζω όλα τα Πρότζεκτ μου στους Κλάουντ Κομπιούτινγκ Σέρβερς της και να πληρώνω και μια ελάχιστη συνδρομή, Φι.
Κοντεύω να ξεχάσω ορθογραφία, γραμματική και συντακτικό. Γιατί εσύ, παλιοδιαβολικό κατασκεύασμα, με 2 λέξεις, ένα σύμβολο, και 3 αριθμούς, μου γαμάς τη ζωή. Αν λοιπόν έχεις τόση δύναμη, τόση γνώση, και τόσο περιφρόνηση για μένα και τη γλώσσα μου, καλά να πάθω.
Καλώς τα παθαίνω, ναι. Δ ι ό τ ι, εξωτερικό σκληρό δίσκο 500 Γκίγκα Μπάιτ με 40 ευρώ πριν απο 1 χρόνο δεν έπρεπε να τον αγοράσω, έπρεπε να ξέρω οτι είναι μούφα, Φέιλ.
Πάρε τώρα φρίκες Λούη, να μην ξέρεις που είναι η πολύτιμη μουσική σου, οι ψαγμένες ταινίες σου, τα (με αργή ταχύτητα) κατεβασμένα παιχνίδια σου. Και πάνω απ'όλα η δουλειά σου. Ουστ.
Παλιοκερατάδες.

Θα το γυρίσω στη γυμναστική και στη φύση.
Λούης

Μισό λεπτό!

Αμάν βρε παιδί μου, παλιομαλλιά! Άσε με μισό λεπτό να γράψω κάτι! Μπάρα μπάρα απο το πρωί!

Θέλω μόνο να πω, οτι πάει καλά.
Δηλαδή, ουφ ρε φίλε, ουφ, γιατί να μην πήγαινε καλά;
Όλοι έχουμε ιδρώσει για όλα.

Αξίζει να υπομένεις και να επιμένεις, αξίζει να έχεις πίστη στον εαυτό σου.
"My theory isn't perfect, but it's close"
Αφιερωμένο.

Λούης.

τίτλος ν

Με τα πουλιά θα μοιραστώ αυτή τη μοναχική θέα.

Κύριε σαρκαστικέ ξερόλα.

Το δέρμα σου είναι μια ουλή.
Το μυαλό σου βρεγμένη κουβέρτα. Τα γένια σου αραιώνουν για να φανεί το μωρό που κρύβεις μέσα σου. Το μυαλό σου παχιά κρέμα. Αμαρτία.

Όταν γράφω έτσι, ξέρω οτι έχω μέσα μου ένα "κόμπο". Δημιουργικότητας. Ψάχνω να βρω σχήματα, ακόμα και στο λόγο, να φτιάξω εικόνες για να εντυπωσιάσω.

Δε θέλω να ξανανιώσω όπως εκείνη τη μέρα.

Πήγαινε με στο μέρος που λατρεύω.

Γιατί είναι δύσκολο να πιστέψω οτι δεν είναι κανείς εκεί έξω.
Η αστική κατάθλιψη των Peppers είναι μοναδικό δείγμα funky υποκουλτούρας. Φάνκι στο L.A. γιατί είναι το μόνο που δεν "κολλάει" εκεί.
Αν θες να είσαι Ροκ λοιπόν, κάνε αυτό που δεν περιμένουν οι άλλοι.
Και αν είσαι πάντα αναμενόμενος, προβλέψιμος, δεν είσαι ροκ.
Σόρυ.

Στάξε στάξε μικρό μου, κύλα κάτω βαθιά.
Και στον πάτο όταν φτάσεις, θυμήσου να κλάσεις.
Το έχεσα το ποιηματάκι. Έρχεται ο Τούμπανος να με πάρει για μπάνιο.
Τα λιέμε.

Λούης

Παύλα

-. Είναι τελείως γελοίοι. Αντιακαδημαϊκότοι. Θρασύτατοι.
Παύλα.
Δεύτερη φορά κιόλας.
-.

Λούης

Μου αρέσει να κατακρίνω, τρέχει κάτι μ'αυτό?

Ναι ρε, είμαι καλύτερος απο σένα, και απο σένα, και απο σένα, και απο σένα.
Και πίστεψέ με, αν δεν ήμουν, θα το παραδεχόμουν, θα σου έγλειφα τις φτέρνες και θα σε θαύμαζα και θα σε ζήλευα.
Αλλά τώρα είμαι καλύτερος απο σένα, και απο σένα, και απο σένα, και απο σένα.
Και το ξέρω επειδή τώρα ανησυχώ για αυτά που κάνεις εσύ, κι εσύ κι εσύ κι εσύ, και επηρρεάζουν εμένα, και κάνεις σκατά, γιατί αν δεν έκανες σκατά, δε θα γέμιζες τις παραλίες με λάδι και ρακέτες, με γόπες και μουνόψειρες.
Αν είχες εξελιχθεί έστω και λίγο ρε πίθηκε, θα σεβόσουν την ιστορία σου, παλιομαλάκα κάγκουρα χωριάτη νεοέλληνα νεόπλουτε, νεωτεριστή της δεκάρας και παλιοσαγιοναρόπαιδο.
Μεγάλωσες στην υπόγα, κοιμάσαι στην υπόγα, και αντί να φύγεις απτην υπόγα, πίνεις ΜΟίΤΟ και παίρνεις ΘΡΑ ΝΤΑ ΤΑΛΑΟΡΑΣΑ (3d τηλεόραση).
Ουστ γαμήδι.
Και όσο για σας τους κουλτουριάρηδες, που συναντιόμαστε αρκετούς μήνες στο ίδιο μέρος, θα έρθει η ώρα που θα φανεί η βλαχιά σας. Σε κάποιους ήδη φαίνεται. Ανταγωνιστικότητα το λένε οι άλλοι, αλλά όχι.
Ανταγωνιστικός είμαι εγώ. Εσείς είστε σφετεριστές, ξυσαρχίδηδες, τσουγκρανάκηδες. Και παίρνετε και βαθμό.
ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΑΣ ΜΠΗΚΕ. ΑΣ ΜΑΥΡΙΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ.

Λούης

O Δυναμικός και Ανυπέρβλητος Α.Τ.

Αν οι πόλεις ήταν όπως εσύ τις θέλεις, θα είμασταν όλοι κουρδισμένοι και γρασαρισμένοι.
Οι κινήσεις μας θα ήταν λίγες.
Λακωνικότητα, σεβασμός, η γνώση και η επιφάνεια είναι το ίδιο για σένα.
Είσαι ηλίθιος και έχεις γεροντική άνοια. Σου ετοιμάζω χουνεράκι, να το ξέρεις αυτό Α.Τ.
Θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι.

Το ΝΟΥ σου.

Λούης.

δάχτυλα και πλήκτρα

Δε το ξανανοίγω το ρημάδι, δεν ξέρω κάποιες φορές τι να πω, και θέλω να κάνω καλό αλλά αντί αυτού κάνω κακό.
Σε κοιτάζω τώρα, καθώς γράφω, και λες οτι πονάει η κοιλιά σου, και στέκεσαι στη ζέστη, με νεύρα και χέρια που τρέμουν, καπνίζεις για να ηρεμήσεις αλλά δε δείχνεις να τα καταφέρνεις.
Οπότε θα μείνω σιωπηλός, θα χαμογελάω όταν θέλεις και θα ησυχάζω όταν θέλεις.
Θα τρως, θα δουλεύεις και εγώ εκεί, απλά γιατί αυτό χρειάζεται μόνο, να είμαι εκεί και να μη φεύγω, να μην σε κουράζω.
Το ρημάδι το στόμα μου, μόνο κακό έχει κάνει τόσο καιρό. Αργά ή γρήγορα, θα τιμωρηθώ ξανά, και αυτό είναι προνόμιο να ξέρεις.
Συγγνώμη που είπα τέτοιες μαλακίες.

Λούης.

Άσε με, δε φταίω εγώ, εμένα δε μου αρέσει όπως είναι η ζωή.

Όταν φωνάζω, ή γίνομαι κακός, ή απότομος, εσύ νευριάζεις και δαγκώνεσαι και φουσκώνεις σα το ηφαίστειο. Σε βλέπω να σφυρίζεις και ατμοί βγαίνουν απ'τα αυτιά σου, αλλά δε με νοιάζει.
Αφού είσαι δίπλα μου, πρέπει να καταλαβαίνεις κι εμένα.
Στο έχω πει ήδη, δε μου αρέσει αυτή η πραγματικότητα. Ούτε και μπορώ όμως να ζω σε κάποια άλλη.
Τα έκοψα αυτά, μου έκαναν κακό. Όλα αυτά, που δεν ανήκουν στη δεσμευτική πραγματικότητα.
Και το ξέρεις, οτι δε με νοιάζει να πονέσω, με νοιάζει που με τον καιρό σταμάτησαν να περνάνε τα τρένα και όταν ήμουν μικρός μου έλεγαν: "κάθε τρένο που περνά, είναι για σένα μια ευκαιρία. πήδα σ'ένα βαγόνι, μη φοβάσαι την ταλαιπωρία".
Τώρα τα μόνα τρένα που θυμάμαι να πέρασαν είναι κάτι καρβουνιάρηδες, που για να συνεχίσουν να τσουλάνε στις ράγες, έπρεπε να τα ταΐζω με κομμάτια απο το σώμα μου. Και στο τέλος οι σταθμοί ήταν ίδιοι. Πρώτα ανέβαινα ένα μεγάλο βουνό, μετά μια στάση ψηλά στην κορυφή, εκεί που δε μπορούσα ν'ανασάνω, και μετά βουτιά στο κενό.
Γιατί τρένο μου;
Υπάρχει το τρένο του τρόμου, στο λούνα παρκ, εκεί στη Γλυφάδα. Εσύ ξέρεις ποιο λέω. Ποτέ δεν άνοιξα τα μάτια μου.
Υπάρχει και το τρένο της αγάπης, που πέρασε και έφυγε. Αυτό είναι σε ένα άλλο μέρος. Εσύ ξέρεις ποιο λέω.
Σε ένα απ'τα ταξίδια που έκανα με ένα τρένο, έμαθα απο ένα γεράκο με μεγάλο άσπρο γένι και ακριδωτά μουστάκια, οτι όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχει και ελπίδα.
Σ'αυτό το βράχο, που έρχομαι για να μιλήσω, μη μου κόψετε το κεφάλι, όταν μετανοήσω.
Αγκαλιάστε με και κάντε μου αέρα να ανασάνω, νιώθω να πνίγομαι.

Λούης.

πω πω νεύρα

Απλά αν θέλω ένα σκίαστρο στο Λ(ο)ά(ε)ν - ντα(ε)ν Σίτι  [ London City ]  θα πρέπει να υπολογίσω αν στις 18 Ιουλίου σκιάζεται όλο το γαμομπουρδελοπαράθυρο, γιατί ΑΝ ΔΕ ΣΚΙΑΖΕΤΑΙ τη ΓΑΜΗΣΕΣ.

...

Ναι.
Ούτε καν.
Χατίρι σας κάνω παλιολεμπέχουρες που σχεδιάζω τέτοια πράματα, που μένετε στις υπόγες και στα ρετιρέ και πάτε και καίγεστε στον ήλιο σα τα μπέικον το καλοκαίρι, που μου θέλετε και σκίαστρα και βιοκλιματιές.
Ουστ.

Λούης ο Κατοστάρης.

Blues της υγρασίας

Oh baby,
the night' s so hot/

/your sweet breath,
sticks down my throat.

Come on baby,
hop on my boat/

/rock your way,
and make me float.

Hey, see this river,
wanna get wet?/

(Baby please say yes)

/and halfway there
the moon will set.

Ohhhh baby,
the night is so hot.

And your love, oh your love
chains me down/

/Oh makes me sweat,
makes me sweat a helluva a lot.

Louie

τίτλος γ

Άντε, πάντα ξεχωριστός, με καινούριο πιπέρι και γαλάζιο πανί και κάτι για τον τοίχο.
Του χρόνου σταματάω το τσιγάρο και το αλκόολ, γιατί σταματάει και η αναδόμηση κυττάρων.
Μέχρι τότε, χαρούμενα εικοσιένα, σε μένα, ναι σε μένα. Εικοσιένα. Βλέννα.

Λούης

Ένταση + Θλίψη

Αν θες να φτιάξεις κάτι και να στέκεται, θα πρέπει να λάβεις υπ'όψη σου και την (εν)τάση αλλά και τη θλίψη. Συν (+) και πλην (-) φέρνουν την ισορροπία σε όλες τις κατασκευές.
Εσύ αποφασίζεις αν θα φαίνεται που και πως και τι γίνεται, ή αν θα βυθίσεις, θα καρφώσεις, θα κρεμάσεις. Σε όλες τις περιπτώσεις, υπάρχει πάντα το συν και το πλην. Στύλος και καλώδιο.
Στις πόρτες. Στις στέγες. Στις γέφυρες. Στους τοίχους.

Μπίλι τζιν ιζ νοτ μάι λάβερ ακούω τώρα. Ρεμίξ από Clubhouse. Δοκιμάστε το.

Λούης.

τίτλος α

Όταν έρχεται αυτός ο άνθρωπος, νιώθω πάλι παιδί, αλλά νιώθω παιδί με όνομα και παρελθόν και υποχρέωση και όνειρο.
Δεν ξέρω γιατί ηρεμώ, και κάθε φορά ηρεμώ.
Το αίμα νερό δε γίνεται και ούτε ξεχνάω τις σκιές που έχουν περάσει απο πάνω μας.
Απλά κάθε φορά, τον αποχαιρετώ σα να ήταν ένας μακρινός φίλος, επισκέπτης ομογενής, και όχι η ρίζα μου.
Ίσως φοβάμαι να τον αποχαιρετήσω καλά. Αν το κάνω, μπορεί και να μην χρειαστεί να το ξανακάνω.
Ας πλανάται λοιπόν, για να μην πετάξει μακριά.

Λούης.

Ταχίνι και μέλι

Δεν καταλαβαίνω γιατί να μη σου αρέσει, είναι ό,τι πιο νόστιμο και γευστικό και γεμάτο μπορεί να νιώσει ο ουρανίσκος σου το πρωί, όταν το στομάχι διαμαρτύρεται για το αλκόολ που το γέμισες χθες και για τον εμετό που ποτέ δεν έκανες. Οι μύες σου θα ζεσταθούν και το μυαλό σου θα έχει ένα όμορφο γευστικό ερέθισμα που θα το διεγείρει.
Και αν δε σου αρέσει γαμώτο με τίποτα, δοκίμασε το μέσα σε ζυμάρι. Φτιάξε μια ζύμη, πρόσθεσε ταχινόμελο και μερέντα, ψήστο, φάτο. Και φράουλες. Και σουσάμι. Θα με θυμηθείς.
Εγώ για σένα το λέω και νοιάζομαι. Έρχεται εξεταστική.

Λούης.

Μέχρι σκασμού

Μοιάζουμε, εγώ κι αυτός. Σκαλίζουμε, μιλάμε, νομίζουμε, τρώμε. Μέχρι σκασμού όλα.
Και αυτός λέει τα παρακάτω ωραία:

" Υγεία να έχουμε και τα υπόλοιπα τα βρίσκουμε "

" Ένα τσιγαράκι είναι μωρέ, σιγά, δε θα πάθω τώρα το δεύτερο έμφραγμα "

" Μπούρδας "

" Ο έρωτας είναι σαν αρρώστια, αν κολλήσεις, μετά έχεις αντισώματα και δεν ξανακολλάς "

" Καλύτερα να σου βγει το όνομα, παρά το μάτι "

Τώρα πια έχω αρχίσει να τον πλησιάζω. Κάποτε ήθελα να γίνω σαν αυτόν.
Τώρα μπορεί να λέω τα ίδια, αλλά προσθέτω:

" Μια δικαιολογία δεν είναι καλή, αν έχεις πεισθεί κι εσύ απο αυτή "

Τα λέμε.

Λούης.

Καραμέλες

Η ζωή είναι σαν το καλαθάκι με τις καραμέλες που ζει στο bar των 2 Λουξ (όποιος ξέρει ξέρει).
Κάποιοι λένε οτι η αγάπη είναι σαν ένα μπουκάλι τζιν, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Μπαρόβια και αυτή.

Δηλαδή, η ζωή είναι πάντα εκεί όταν αποφασίζεις να βγεις για ποτάκι. Στο καλαθάκι με τις καραμέλες που πάντα φροντίζει η Μαρία να είναι γεμάτο.
Κάποιες φορές πιο γεμάτο, κάποιες πιο άδειο, και ποτέ δε βρίσκεις μία μόνο γεύση. Μάλλον.

Όταν τυχαίνει να αρπάζω μερικές καραμέλες στα τυφλά, και 4 στις 5 είναι ούζο, αναρωτιέμαι το εξής: "Οι πιθανότητες λένε οτι μάλλον οι 70 στις 100 καρεμέλες είναι όντως ούζο. Αλλά αν δεν είναι, τι σημαίνει που εγώ πήρα τόσα ούζα;"
Μήπως απλά έτυχε να είναι τα ούζα πάνω πάνω;
Όχι, δε το νομίζω, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Σκέφτομαι οτι είναι το ίδιο με τη φάση που λες "πάω να κάνω μια βόλτα" και πάντα καταλήγεις στο ίδιο μέρος ακούγωντας μάλλον την ίδια μουσική στο μπ3 πλέιερ. Απλά στην περίπτωση της βόλτας έχεις την ψευδαίσθηση της συνειδητής επιλογής. Και καλά. Παπάρια.
Και μετά με τρώει η περιέργεια να κοιτάξω μέσα στο καλαθάκι, προκαταβολικά μεθυσμένος και αγχωμένος μην τυχόν και αυτά τα μεταφυσικά σημάδια επηρρεάσουν το αύριο μου. Μακάρι να έχει και άλλες καραμέλες μέσα. Ή να με κεράσει κάποιος ένα ποτό να ξεχαστώ. Ούζο λεμόνι παρακαλώ, είναι το πιο φτηνό αλκοόλ.

Το γαμάτο έγινε όταν κάποιος είχε τη φοβερή ιδέα να κάνει ένα make - shift γλυκό γενεθλίων, βάζοντας καραμέλες σε ένα άδειο μπουκαλάκι νερού και γράφοντας απ' έξω ευχές και καρδούλες.
Δηλαδή η ζωή μου έφυγε απ' το καλαθάκι στο bar και τώρα είναι στο γραφείο μου. Ή μήπως όχι; Γιατί το καλαθάκι θα ξαναγεμίσει ενώ το μπουκαλάκι αδειάζει και αυτή τη φορά η μεταφυσικο - φιλοσοφική αναλογία μεταξύ καραμέλας και ζωής μου ξεφεύγει.


'Αιμ μπακ. Λούης.

Αποκάλυψη

Μόλις κατάλαβα γιατί υπάρχουν φλυτζανάκια μικρά για τον ελληνικό καφέ.


Τι? Σιγά μην πω.

πίσσα

Δεν είναι τα χέρια σου δεμένα, είναι βαριά, όπως όλο σου το σώμα.

Κολυμπάς στην πίσσα, πηχτή, ζεστή, μαύρη και σε τραβάει κάτω.
Παλεύεις ν' ανασάνεις, το στήθος σου ραγίζει απ' την πίεση.
Κάτω κάτω βράζουν οι ενοχές σου και οι αναθυμιάσεις τους φτάνουν μέχρι την επιφάνεια,
μικρές φουσκάλες που σκάνε ανατριχιαστικά σιωπηλά.
Αρωματίζουν τον αέρα με τη βρωμιά που άφησες να κάτσει στον πυθμένα.
Και καθώς παλεύεις ν' ανασάνεις, τα πνευμόνια σου ρουφάνε το δηλητήριο σου, την ίδια σου τη χολή
καταπίνεις, και αντί να φωνάξεις, βουλιάζεις.

Κάποιος κάθεται στην όχθη της πηχτής θάλασσάς σου και περιμένει να δει τον ορίζοντα να σπάει απο μια μικρή ελπίδα κίνησης. Τα αυτιά τεντωμένα, τα ρουθούνια κόκκινα απ' το δικό σου δηλητήριο αλλά εκεί, περιμένει να ακούσει έστω και μια κραυγή αγωνίας για να ξέρει οτι δεν περιμένει μια άφιξη που δεν είχε αναχώρηση.

Μη νομίζεις.

Όποιος και να είσαι.

Γεια σου έμπνευση

Και τελικά δεν ήταν πρωταπριλιάτικο αστείο.
Αστραπή, σκόνη, ίσως και να φωσφορίζουν λίγο τα φύλλα των δέντρων απο προχθές.
Δε με πείθουν οτι όλα είναι καλά.
Και ο σεισμός. Φοβάμαι σήμερα. Φοβάμαι να κοιμηθώ.
Την έπαθα. Οι συμβουλές μου γύρισαν πάνω μου, σαν ερινύες θυμωμένες, θέλουν να φάνε το μυαλό μου και να τραβήξουν τα μάτια μου και τα αυτιά μου.
Εκδίκηση ζητάει ο κόσμος, απο μένα. Εννοώ η πλάση.
Και νιώθω κεραυνούς πάνω απτο κεφάλι μου.
Που να με πάρει και να με σηκώσει.
Θα ήθελα να ήμουν φτωχός στο πνεύμα. Τώρα πρέπει να υποφέρω.

Όποιος και να είμαι.

άλλαξε τίτλο

Για τον ερωτευμένο και ξενιτεμένο
Τα άπλυτα σου ρούχα, καρδιά μου με τρελαίνουν,
μνήμες και μέρες τρυφερές, εις το μυαλό μου φέρνουν.

Για το 3D το πεισμωμένο
Των εικόνων, επιτέλους, η παρτίδα είναι κατεστημένη.
"Batch render" εις την βαρβαρικήν, λέγεται η καταραμένη.

Για το άδειο πορτοφόλι
Βαθιά κάτω στον πάτο σου, μια τρύπα έχει ανοίξει.
Και τώρα πια δε μου' μειν' ούτε ευρώ, και μ' έχει βαρέσει πλήξη.

Γι' αυτή την πόλη
Πως ν' ανασάνεις δρόμε μου, μάλλον το' χεις ξεχάσει.
Της δόμησης σου ο συντελεστής, άραγε, που θα φτάσει;



Λούης

νησί

Ξύπνησα 9.30 για να πάω να διεκπεραιώσω κάποια ζητήματα (μα τι ελληνικά). Έτυχε να είναι Καθαρά Δευτέρα.

Διαπίστωσα ότι είναι πολύ ωραία φάση να ξυπνάς νωρίς κάτι τέτοιες αργίες και να περπατάς στην πόλη (όχι στην Αθήνα). Μπαστουνόγεροι και μπαστουνόγριες παντού, με σακούλες στα χέρια, πολύ χαριτωμένο σκηνικό. Και να σκεφτείτε οτι κάνει 3 ευρώ η λαγάνα και 16 ευρώ το κιλό οι γυαλιστερές!
ΠΟΥ ΤΑ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ.

Προβλέπεται κύμα κακοκαιρίας, οπότε τη χάσατε την ευκαιρία σας για τσάρκες. Μην ξυπνάτε αργά. Ό,τι ώρα και να κοιμηθήκατε.

Καλά Κούλουμα! ( μακάρι να υπήρχε ένα τραγουδάκι για τα κούλουμα όπως το "φελίζ ναβιδάδ!" )

Λούης

Για εκπαιδευμένα ώτα (αυτιά)

Με πολλή υπερηφάνια, και τιμή φουσκωμένη όσο δεν πάει, σας παρουσιάζω
τη δουλειά - ντεμπούτο της u_lo!

http://www.megaupload.com/?d=D1AWE0D7

Απολαύστε.

Λούης

Έλλειψη αυτοσυγκράτησης και ψυχραιμίας

Δεν είσαι τρελός. Ούτε διέγνωσε κάτι κακό ο τύπος με το ζιβάγκο και τα γυαλιά.

Παρ'όλα αυτά, πιάνεις κάπου κάπου τον εαυτό σου να τρίζει σαν ηχείο που το έβαλαν να φιλάει τον τοίχο. Και ο Dee Jay τσιτώνει κι άλλο τον ενισχυτή.

Αναρωτιέσαι αν θα έπρεπε να τα παίρνεις όλα πιο χαλαρά. Ίσως απλά να μην είσαι αρκετά ώριμος. 

Όταν αντιμετωπίζεις μια κατάσταση την οποία ο εγκέφαλός σου, όχι, το ένστικτό σου αξιολογεί ως παράλογη, επικίνδυνη, ψυχοφθόρα, δεν έχεις παρά να αντιδράσεις. Το πρόβλημα είναι οτι δεν αντιδράς σωστά (κόσμια). Γιατί ξεχνάς να αξιολογήσεις την κατάσταση σαν τρίτος.

Και το πραγματικά εκνευριστικό είναι όταν μιλάς σε έναν τρίτο, του περιγράφεις την κατάσταση (και το κάνεις γιατί σε τρώνε οι τύψεις που αντέδρασες σαν βίκινγκ με τσεκούρι και σκορβούτο) και ο τρίτος σχολιάζει με μεγαλύτερη σκληρότητα απο σένα την κατάσταση που του περιγράφεις.
Δηλαδή αυτός ο τρίτος θα έκανε ακόμα μεγαλύτερο σαματά απο σένα;
Και στην περίπτωση που ο τρίτος το παίξει ψύχραιμος, μετράς με έκπληξη τις φορές που χρησιμοποίησε τις φράσεις "δε σε νοιάζει", "στα τέτοια σου", "μη χαλάς τη ζαχαρένια σου".
Δηλαδή, αδιάφορος. Χοντρόπετσος. Δε σου αρέσει όμως να σε χαρακτηρίσουν κι εσένα έτσι κάποια στιγμή. Γαμ*μένε εγωϊσμέ.

Και εδώ φτάνεις να ξύνεις το κεφάλι σου με απορία. Που ισορροπεί η φάση;
Για να μην απορήσεις κι άλλο, μακάρι να είσαι αρκετά τυχερός ωστε να βρείς κάποιον που να σου πει οτι η υπερανάλυση φταίει για όλα. Δε χρειάζεται να απονευρωθείς, δεν είσαι σάπιο δόντι. Δε χρειάζεται να κόψεις τα καλώδια. Ούτε και να βρείς τη δύναμη να γκρεμίσεις τον τοίχο που σε στήσανε.

Ω γέγονε γέγονε. Απο κεί και πέρα φρόντισε να τα βρείς με αυτούς που τσακώθηκες. Βάλε λίγο νερό στο κρασί σου. Ζήτα συγγνώμη ακόμα και αν δε φταίς, απλά και μόνο για την επίτευξη της τεχνητής κάθαρσης. Διάβασε και λίγο Αντιγόνη, να δείς τι τράβαγε εκείνη.

Ουφ.

                                                                                                           Λούης

Αυτοσαρκασμός for dummies (σίγουρη επιτυχία σε 5 μόλις βήματα!)

Αρχικά σας έχω νικήσει όλους με τον τίτλο.

Πέρα απο την φοβερότητά μου, έχω να σας πώ τον εύκολο τρόπο να αρχίσετε να αυτοσαρκάζεστε!
Πριν σας πω, ίσως θα πρέπει να σας πείσω γιατί πρέπει να αυτοσαρκάζεστε.
Ε. Στοιχίζει λιγότερο απ'το εβδομαδιαίο ταξίδι στον ψυχολόγο. Καλό;

Βήμα 1. Σκεφτείτε οτι όλοι σας μισούν και σας κοροϊδεύουν πίσω απ'την πλάτη σας.
Βήμα 2. Σκεφτείτε οτι θέλουν στην πρώτη ευκαιρία να σας μειώσουν, να σας γειώσουν, να σας λιώσουν.
Βήμα 3. ΜΗ ΤΟΥΣ ΔΩΣΕΤΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ.
Βήμα 4. Απλά πάρτε την πρωτοβουλία. Βγείτε απ'το σώμα σας, μιλήστε για όσα "σκέφτονται οι άλλοι" για σας. Μη σας απασχολεί η παρανοϊκότητα της διαδικασίας.
Βήμα5. Κρατήστε σφιχτά στο μυαλό σας την τέχνη της αυτοκριτικής.

Έχετε πετύχει τον αυτοσαρκασμό σας. Ο αυτοσαρκασμός είναι μια διαδικασία η οποία (κατά τη γνώμη μου) βασίζεται στον ορθολογισμό και στην υπόθεση, δύο αντίθετα μεταξύ τους πράγματα. Η αντίδραση σας σε δύο τόσο ετερόκλητα στοιχεία είναι αυτή της αξιολόγησης του αποτελέσματος. Μην επικεντρωθείτε μόνο στα δικά σας συμπεράσματα αλλά και σε αυτά που φτάνουν "οι άλλοι" για σας.

Χαχα. "Οι άλλοι". Πόσο ψυχωτικά κλισέ είμαι.

Να, είδατε; Μόλις αυτοσαρκάστηκα. Σας εγγυώμαι οτι με λίγη προπόνηση θα σας βγαίνει αυτόματα!
Και ορίστε ποιος ήταν ο μοναδικός σχετικά αξιόλογος ορισμός του ρήματος 'αυτοσαρκάζομαι' που βρήκα στο "διαδίκτυο" (θα εκπλαγείτε, ελάχιστες πηγές τέτοιου είδους):

Ο αυτοσαρκασμός. Με τον αυτοσαρκασμό, το άτομο σαρκάζοντας τον εαυτό του προσπαθεί να περάσει ένα μήνυμα στους συνομιλητές του. Θεωρείται δείγμα προηγμένου χιούμορ. (πηγή: Βικιπαίδεια>Λεξικό).

Τα λέμε, κουράστηκα να γράφω.

                                                                                                                        Λούης.

Carrot Cake ή Cheesecake?

Και για να μην πει κανείς οτι είμαστε δήθεν εδώ στις Υπερβολές, ορίστε ένα κείμενο για απλά, επίγεια και ταπεινά πράγματα.
Φίλε/η καταναλωτή, αλόγιστε σκουπιδοφάγε, ορίστε δύο επιλογές για τον απογευματινό σου καφέ.
Μη φας σαπιοκρουασανάκια απ'το περίπτερο, μην  πάρεις κουλούρι απ'τα μικρογεύματα.
Κάνε το δικό σου γλυκό και βρες τη χαρά της δημιουργίας! Προσέφερε λίγο στον διπλανό σου.
Αφού έχεις ήδη φάει 2 κομμάτια δίπλα του και τον έχεις κάνει να στάζει στο πάτωμα.
(Μην ξεχάσεις να του πιάσεις κουβέντα για το πόσο νόστιμο είναι το γλυκάκι σου, με γεμάτο στόμα, κρέμες και ζύμες να πέφτουν απ'το στόμα σου.)
Βάλε κι άλλους στο κόλπο.
Απογευματινό τσάι και κέικ καρότου.
Γαλλικός με άρωμα αμύγδαλο και τσίζκέικ.
Αν δεν κρατιέσαι, φάε όλο το ταψί, πιες όλη την κανάτα. Μια ζωή την έχεις, πρέπει να τη γεμίσεις λιπαρά και σάκχαρα.
Εγώ σήμερα θα φτιάξω και Carrot Cake και Cheesecake πάντως. Ζηλεύεις?

                                                                                                                                Λούης

...όν ξεχωριστό, όν φρικιαστικό

Αν ξύπνησα και ήθελα να φύγω μακριά απο κάποιους, δε το είπα σε κανέναν.
Αν συνάντησα όμορφα πράγματα στο δρόμο, θέλησα να κλάψω και να κρυφτώ αντί να γελάσω.
Ευχήθηκα να ήμουν ξεχωριστός, ένα τραγούδι λέει το ίδιο, και μετά είδα οτι είμαι
ένα φρικιό, δεν ανήκω εδώ που βρίσκομαι, και κάθε πρωί που ξυπνάω, αναρωτιέμαι αν κάποιος πρόσεξε
οτι λείπω απο κάποιο κρεβάτι.
Τρέχω, τρέχω, τρέχω, τρέχω, ξανά τρέχω και φεύγω να αναζητήσω αυτό που μου αρέσει.
Τα αυτοκίνητα τρέχουν πιο γρήγορα και κανένας δε βλέπει τις λαστιχιές και την κάπνα.
Το πλήθος αδιαφορεί. Ο θόρυβος του κρύβει τη μελωδία μου και το παραμιλητό μου.
Το πλήθος δεν ακούει τη μεγαλύτερη μελωδία και θα χάσει την παράσταση. Τα μάτια σφάλισαν, οι μύτες βούλωσαν, οι γλώσσες πάνιασαν, τα αυτιά δίπλωσαν και κατάρρευσαν σαν υπόγεια σπήλαια. Τα δάχτυλα ίδρωσαν και όλα γλιστρούν.

Ο αναγνώστης δε νοιάστηκε ποτέ για τον συγγραφέα. Θα σκεφτείς εσύ γιατί τα έγραψα εγώ αυτά;
Εγώ σκέφτηκα γιατί μπορεί να θες να τα διαβάσεις.
Απ'το μυαλό μου πέρασε η βροχή των διαθέσεων σου, το mood σου, η φάση σου, το χθες σου, ο καφές σου, το τσιγάρο σου, η ροδέλα του ποντικιού σου, το μετά σου, το μετρό, το πεζοδρόμιο, η γεμάτη καφετιέρα και το άδειο πορτοφόλι.
Σκέψου εσύ κι εμένα, σκέψου τα ίχνη στο πληκτρολόγιο, στο ποντίκι, στο σταχτοδοχείο, στον καθρέφτη, στον γείτονα, στην τράπεζα, στην εφορία, στο πάτωμα, στη σκόνη.
Αν μπήκες στη φάση να τα σκεφτείς, τότε η εισαγωγική ανάρτηση του ιστολογίου Υπερβολές πέτυχε το σκοπό της. Θα έχεις το νου σου στον δίπλα σου. Το νού. Σου.

                                                                                                                                       Λούης