δάχτυλα και πλήκτρα

Δε το ξανανοίγω το ρημάδι, δεν ξέρω κάποιες φορές τι να πω, και θέλω να κάνω καλό αλλά αντί αυτού κάνω κακό.
Σε κοιτάζω τώρα, καθώς γράφω, και λες οτι πονάει η κοιλιά σου, και στέκεσαι στη ζέστη, με νεύρα και χέρια που τρέμουν, καπνίζεις για να ηρεμήσεις αλλά δε δείχνεις να τα καταφέρνεις.
Οπότε θα μείνω σιωπηλός, θα χαμογελάω όταν θέλεις και θα ησυχάζω όταν θέλεις.
Θα τρως, θα δουλεύεις και εγώ εκεί, απλά γιατί αυτό χρειάζεται μόνο, να είμαι εκεί και να μη φεύγω, να μην σε κουράζω.
Το ρημάδι το στόμα μου, μόνο κακό έχει κάνει τόσο καιρό. Αργά ή γρήγορα, θα τιμωρηθώ ξανά, και αυτό είναι προνόμιο να ξέρεις.
Συγγνώμη που είπα τέτοιες μαλακίες.

Λούης.

Άσε με, δε φταίω εγώ, εμένα δε μου αρέσει όπως είναι η ζωή.

Όταν φωνάζω, ή γίνομαι κακός, ή απότομος, εσύ νευριάζεις και δαγκώνεσαι και φουσκώνεις σα το ηφαίστειο. Σε βλέπω να σφυρίζεις και ατμοί βγαίνουν απ'τα αυτιά σου, αλλά δε με νοιάζει.
Αφού είσαι δίπλα μου, πρέπει να καταλαβαίνεις κι εμένα.
Στο έχω πει ήδη, δε μου αρέσει αυτή η πραγματικότητα. Ούτε και μπορώ όμως να ζω σε κάποια άλλη.
Τα έκοψα αυτά, μου έκαναν κακό. Όλα αυτά, που δεν ανήκουν στη δεσμευτική πραγματικότητα.
Και το ξέρεις, οτι δε με νοιάζει να πονέσω, με νοιάζει που με τον καιρό σταμάτησαν να περνάνε τα τρένα και όταν ήμουν μικρός μου έλεγαν: "κάθε τρένο που περνά, είναι για σένα μια ευκαιρία. πήδα σ'ένα βαγόνι, μη φοβάσαι την ταλαιπωρία".
Τώρα τα μόνα τρένα που θυμάμαι να πέρασαν είναι κάτι καρβουνιάρηδες, που για να συνεχίσουν να τσουλάνε στις ράγες, έπρεπε να τα ταΐζω με κομμάτια απο το σώμα μου. Και στο τέλος οι σταθμοί ήταν ίδιοι. Πρώτα ανέβαινα ένα μεγάλο βουνό, μετά μια στάση ψηλά στην κορυφή, εκεί που δε μπορούσα ν'ανασάνω, και μετά βουτιά στο κενό.
Γιατί τρένο μου;
Υπάρχει το τρένο του τρόμου, στο λούνα παρκ, εκεί στη Γλυφάδα. Εσύ ξέρεις ποιο λέω. Ποτέ δεν άνοιξα τα μάτια μου.
Υπάρχει και το τρένο της αγάπης, που πέρασε και έφυγε. Αυτό είναι σε ένα άλλο μέρος. Εσύ ξέρεις ποιο λέω.
Σε ένα απ'τα ταξίδια που έκανα με ένα τρένο, έμαθα απο ένα γεράκο με μεγάλο άσπρο γένι και ακριδωτά μουστάκια, οτι όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχει και ελπίδα.
Σ'αυτό το βράχο, που έρχομαι για να μιλήσω, μη μου κόψετε το κεφάλι, όταν μετανοήσω.
Αγκαλιάστε με και κάντε μου αέρα να ανασάνω, νιώθω να πνίγομαι.

Λούης.

πω πω νεύρα

Απλά αν θέλω ένα σκίαστρο στο Λ(ο)ά(ε)ν - ντα(ε)ν Σίτι  [ London City ]  θα πρέπει να υπολογίσω αν στις 18 Ιουλίου σκιάζεται όλο το γαμομπουρδελοπαράθυρο, γιατί ΑΝ ΔΕ ΣΚΙΑΖΕΤΑΙ τη ΓΑΜΗΣΕΣ.

...

Ναι.
Ούτε καν.
Χατίρι σας κάνω παλιολεμπέχουρες που σχεδιάζω τέτοια πράματα, που μένετε στις υπόγες και στα ρετιρέ και πάτε και καίγεστε στον ήλιο σα τα μπέικον το καλοκαίρι, που μου θέλετε και σκίαστρα και βιοκλιματιές.
Ουστ.

Λούης ο Κατοστάρης.

Blues της υγρασίας

Oh baby,
the night' s so hot/

/your sweet breath,
sticks down my throat.

Come on baby,
hop on my boat/

/rock your way,
and make me float.

Hey, see this river,
wanna get wet?/

(Baby please say yes)

/and halfway there
the moon will set.

Ohhhh baby,
the night is so hot.

And your love, oh your love
chains me down/

/Oh makes me sweat,
makes me sweat a helluva a lot.

Louie

τίτλος γ

Άντε, πάντα ξεχωριστός, με καινούριο πιπέρι και γαλάζιο πανί και κάτι για τον τοίχο.
Του χρόνου σταματάω το τσιγάρο και το αλκόολ, γιατί σταματάει και η αναδόμηση κυττάρων.
Μέχρι τότε, χαρούμενα εικοσιένα, σε μένα, ναι σε μένα. Εικοσιένα. Βλέννα.

Λούης