Η ζωή είναι σαν το καλαθάκι με τις καραμέλες που ζει στο bar των 2 Λουξ (όποιος ξέρει ξέρει).
Κάποιοι λένε οτι η αγάπη είναι σαν ένα μπουκάλι τζιν, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Μπαρόβια και αυτή.
Δηλαδή, η ζωή είναι πάντα εκεί όταν αποφασίζεις να βγεις για ποτάκι. Στο καλαθάκι με τις καραμέλες που πάντα φροντίζει η Μαρία να είναι γεμάτο.
Κάποιες φορές πιο γεμάτο, κάποιες πιο άδειο, και ποτέ δε βρίσκεις μία μόνο γεύση. Μάλλον.
Όταν τυχαίνει να αρπάζω μερικές καραμέλες στα τυφλά, και 4 στις 5 είναι ούζο, αναρωτιέμαι το εξής: "Οι πιθανότητες λένε οτι μάλλον οι 70 στις 100 καρεμέλες είναι όντως ούζο. Αλλά αν δεν είναι, τι σημαίνει που εγώ πήρα τόσα ούζα;"
Μήπως απλά έτυχε να είναι τα ούζα πάνω πάνω;
Όχι, δε το νομίζω, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Σκέφτομαι οτι είναι το ίδιο με τη φάση που λες "πάω να κάνω μια βόλτα" και πάντα καταλήγεις στο ίδιο μέρος ακούγωντας μάλλον την ίδια μουσική στο μπ3 πλέιερ. Απλά στην περίπτωση της βόλτας έχεις την ψευδαίσθηση της συνειδητής επιλογής. Και καλά. Παπάρια.
Και μετά με τρώει η περιέργεια να κοιτάξω μέσα στο καλαθάκι, προκαταβολικά μεθυσμένος και αγχωμένος μην τυχόν και αυτά τα μεταφυσικά σημάδια επηρρεάσουν το αύριο μου. Μακάρι να έχει και άλλες καραμέλες μέσα. Ή να με κεράσει κάποιος ένα ποτό να ξεχαστώ. Ούζο λεμόνι παρακαλώ, είναι το πιο φτηνό αλκοόλ.
Το γαμάτο έγινε όταν κάποιος είχε τη φοβερή ιδέα να κάνει ένα make - shift γλυκό γενεθλίων, βάζοντας καραμέλες σε ένα άδειο μπουκαλάκι νερού και γράφοντας απ' έξω ευχές και καρδούλες.
Δηλαδή η ζωή μου έφυγε απ' το καλαθάκι στο bar και τώρα είναι στο γραφείο μου. Ή μήπως όχι; Γιατί το καλαθάκι θα ξαναγεμίσει ενώ το μπουκαλάκι αδειάζει και αυτή τη φορά η μεταφυσικο - φιλοσοφική αναλογία μεταξύ καραμέλας και ζωής μου ξεφεύγει.
'Αιμ μπακ. Λούης.
