μισό μάτι

ναι αλλά να μπορείς να βάλεις δικούς σου περιορισμούς
και όχι να υπακούς στους ολοένα και περισσότερους παράλογους περιορισμούς κάποιου άλλου
του οποίου η δημιουργικότητα έχει γίνει συνώνυμο της φήμης και της πληρωμής

Λούης

Σ Η Μ Α Ν Τ Ι Κ Η ενημέρωση.
Δεν χρειάζεται πλέον να υπογράφω ως Λούης, όλοι με ξέρετε και με μάθατε.
.
.
.
Θα συνεχίσω βέβαια να υπογράφω ως Λούης γιατί μου έγινε συνήθειο.
Αλλά εννοώ, μπορείτε να διαβάσετε (όποιος διαβάζει τις Υπερβολές) και το Ιστολόγιο Nikifolis.
Καλό παιδί, κυρίως αυτό. Απο τη Νέα Σ. Μεγάλο Πεζοδρόμιο.

Λούης

Nonchalant blues

I've had my share,
pain enough for today,
buttload of blue frustration.

Been stretching out for
a hand of help,
but your heart's in isolation.

And i know these shackles won't come off,
these lonely chains of distance eatin' me away,
until you see,
eye to eye with me,
an' reach out, your helping hand i need.

Little gal,
see this rocking boat?
It misses one paddle.

And if it don't
oh sorrow,  soon come back,
this rocky boat will struggle.

Going round and round, just there on the spot,
trying to grab its tail, blood running hot,
until you grab me,
shiver and moan,
this rocky boat won't ever move on.

Dm / Am / E / Am

Dm / Am / E / Am

C/Am
C/Am
Dm/Am/E/Am

Twice

Louie

από σάββατο, κυριακή

Απο τότε που έφυγε απο αυτή την πόλη, κατάλαβε τι είναι ξεχωριστό γι' αυτόν σε αυτήν.
Εδώ μεγάλωσε, αλλά μόνο σε ένα μικρό κομμάτι της.

"Μεγάλα πεζοδρόμια, μονοκατοικίες, όλα τα έφαγαν ρε μαλάκα, να τους χέσω,
τους κωλοεργολάβους και τους αρχιτέκτονες εξ Ιταλίας. Νέα Σ ίσον Πάουερ ρε φίλε, αυτή είναι η γειτονιά μας!"

Λίγο τον ένοιαζε. Τα μεγάλα πεζοδρόμια δε τα φχαριστήθηκε, ούτε τις πλατείες, ούτε τις καφετέριες, ούτε και τα μπαρ. Μεγαλώνοντας μόνο πήγαινε σε κακόφημα στενά του κέντρου, και αγόραζε κόμιξ ή παλιές μουσικές και πειρατικά βιντεοπαιχνίδια. Η πόλη τον έμαθε πράγματα αλλά δεν τον σχημάτισε.
Προφανώς ούτε και τον διάβρωσε, ας μη γελιόμαστε. Τον φόβισε, ναι. Τον απομάκρυνε κιόλας.

Αλλά ένα πράγμα πάντα του άρεσε, και μάλιστα με ένα περίεργο τρόπο, όπως μπορεί να αρέσει σε κάποιον η κομπόστα αλλά να μη του αρέσει κανένα γλυκό που έχει κομπόστα. Του άρεσε το Σάββατο, που μπορούσε να γυρνάει σπίτι όποτε θέλει. Δηλαδή, Κυριακή πρωί. Δεν τον ένοιαζε. Ακόμα και αν έπρεπε να περπατήσει μισή ώρα, σαράντα λεπτά, μεθυσμένος ή όχι, κατάφερνε πάντα να γυρίσει σπίτι σώος, αβλαβής και χαρούμενος που ξόδεψε τα λεφτά του στο αλκοόλ και όχι στο ντίζελ.

Αυτό το βράδυ ήταν μόνος. Η πλατεία της γειτονιάς τον φιλοξένησε. Τα μεγάλα πεζοδρόμια χρησίμευσαν. Οι ζαρντινιέρες έγιναν και ουρητήρια και θέα και ευωδιά. Και δεν ήταν μόνος. Εδώ μεγάλωσε, και μαζί του μια οικογένεια. Έκανε υπομονή, απο Σάββατο θα γινόταν Κυριακή. Και μπορεί να μη μπορούσε να γυρίσει ό,τι ώρα ήθελε σπίτι. Αλλά ένιωθε οτι δε χρειαζόταν να φύγει απο το σπίτι.

Λούης

Partner in Drinking Crimes

Της ζήτησε ένα πατατάκι, γιατί εκείνη έπινε μπύρα.
"Πάρτο όλο παιδί μου, όλο!"
Γλυκούλα ήταν.
Μετά έπαιζε ένα κομμάτι, και ήρθε και μας πήρε απτο χέρι και χορέψαμε.
Ωραίο ζευγάρι, αυτή και ο άντρας της.

Τους τα χάλασαν τα ΜΑΤ.
"Τι τράβηξες εκεί?"
Δεν επιτρεπόταν να τους ζήτήσουν τα ρέστα και το ήξεραν. Αλλά κόμπιασαν μεταξύ τους και το έκοψαν.
Πονοκεφαλιασμένες συζητήσεις σε ένα μετα-επαναστατικό κέντρο.

Αυτό που δεν μπόρεσε όμως στο τέλος ήταν το φως και η μουσική εκεί που έφτασαν.
Ήταν πιο πολύ απ'όσο ήθελε.
Κάτι είχε μπει ανάμεσα σ'εκείνη και το αλκοόλ.
Σύντομα θα μάθει όμως, το αισθάνεται. Σύντομα θα ξαναπιεί και
θα της αρέσει.
Απλά περιμένει τον κατάλληλο σύντροφο στο ποτό.


Λούης

Υπερβολές

Όλα όσα έχουν γραφτεί εδώ είναι υπερβολές.
Είμαι υπερβολικός, ήμουν, και θα είμαι.
Αλλά απο δω και πέρα δε θα είναι ένα έμφυτο ελάττωμα, αλλά ένα επίκτητο χάρισμα.
Ευχαριστώ.

Λούης

τίτλος χ

Γιατί δεν πρόσεχα.
Γιατί δεν άκουγα.
Γιατί δεν έβλεπα.
Γιατί μίλαγα.
Απο κει που λες οτι όλα θα πάνε καλά, οτι όλα π ά ν ε καλά, ο "θεός" σε τιμωρεί.
Σε ρίχνει στο γαμημένο βούρκο απ'όπου και ξεφύτρωσες.
Και "άντε", σου λέει, "τράβα τώρα να δεις ποιο σκατό επιπλέει καλύτερα μαλάκα, έτσι σκατά που τα έκανες."
Και γελάει ενώ εσύ κλαις, γιατί δεν ξέρεις τι έκανες κακό.
Μπερδεύτηκα "θεέ" μου, και τρόμαξα στα μισά του δρόμου και άρχισα να τραγουδάω μέσα στο σκοτάδι.
Αλλά εσύ δε με λυπήθηκες, δε δάκρυσες με το τραγούδι μου, μόνο έκανες τα θεριά της νύχτας να με προσέξουν, να με ακούσουν, να με δουν.
Και να με φάνε.
Και με τρώνε.

Λούης

Φθινόπωρο

Τον αυθορμητισμό τον μαθαίνεις όταν δέχεσαι οτι μερικά δέντρα κουράζονται με τα φύλλα τους.
Όταν βρέχει απρόβλεπτα, και μυρίζεις χώμα.
Όταν ξοδεύεις χωρίς να έχεις να δώσεις.
Όταν δακρύζεις βλέποντας μια ελληνική σειρά.
Τον αυθορμητισμό στον μαθαίνουν. Φυσικά, όσοι δε σε φοβούνται. Γιατί ανεξάρτητα απο το τι κακά πράματα μπορεί να φέρει η αυθόρμητη αντίδρασή σου, όντας έξυπνος άνθρωπος, θα κάνεις αυθόρμητα έξυπνα πράγματα. Σκέψου πόσες στιγμές μπορείς να σώσεις αν είσαι αυθόρμητος και έξυπνος και καλός.
Είναι σχεδόν αισιόδοξη αυτή η σκέψη. Ευχαριστώ τα όσα με ενέπνευσαν.
_παρένθεση: (μην ξεχνάς όμως, αυθόρμητος είσαι και όταν είσαι νηφάλιος)

Λούης