πίσσα

Δεν είναι τα χέρια σου δεμένα, είναι βαριά, όπως όλο σου το σώμα.

Κολυμπάς στην πίσσα, πηχτή, ζεστή, μαύρη και σε τραβάει κάτω.
Παλεύεις ν' ανασάνεις, το στήθος σου ραγίζει απ' την πίεση.
Κάτω κάτω βράζουν οι ενοχές σου και οι αναθυμιάσεις τους φτάνουν μέχρι την επιφάνεια,
μικρές φουσκάλες που σκάνε ανατριχιαστικά σιωπηλά.
Αρωματίζουν τον αέρα με τη βρωμιά που άφησες να κάτσει στον πυθμένα.
Και καθώς παλεύεις ν' ανασάνεις, τα πνευμόνια σου ρουφάνε το δηλητήριο σου, την ίδια σου τη χολή
καταπίνεις, και αντί να φωνάξεις, βουλιάζεις.

Κάποιος κάθεται στην όχθη της πηχτής θάλασσάς σου και περιμένει να δει τον ορίζοντα να σπάει απο μια μικρή ελπίδα κίνησης. Τα αυτιά τεντωμένα, τα ρουθούνια κόκκινα απ' το δικό σου δηλητήριο αλλά εκεί, περιμένει να ακούσει έστω και μια κραυγή αγωνίας για να ξέρει οτι δεν περιμένει μια άφιξη που δεν είχε αναχώρηση.

Μη νομίζεις.

Όποιος και να είσαι.