Άσε με, δε φταίω εγώ, εμένα δε μου αρέσει όπως είναι η ζωή.

Όταν φωνάζω, ή γίνομαι κακός, ή απότομος, εσύ νευριάζεις και δαγκώνεσαι και φουσκώνεις σα το ηφαίστειο. Σε βλέπω να σφυρίζεις και ατμοί βγαίνουν απ'τα αυτιά σου, αλλά δε με νοιάζει.
Αφού είσαι δίπλα μου, πρέπει να καταλαβαίνεις κι εμένα.
Στο έχω πει ήδη, δε μου αρέσει αυτή η πραγματικότητα. Ούτε και μπορώ όμως να ζω σε κάποια άλλη.
Τα έκοψα αυτά, μου έκαναν κακό. Όλα αυτά, που δεν ανήκουν στη δεσμευτική πραγματικότητα.
Και το ξέρεις, οτι δε με νοιάζει να πονέσω, με νοιάζει που με τον καιρό σταμάτησαν να περνάνε τα τρένα και όταν ήμουν μικρός μου έλεγαν: "κάθε τρένο που περνά, είναι για σένα μια ευκαιρία. πήδα σ'ένα βαγόνι, μη φοβάσαι την ταλαιπωρία".
Τώρα τα μόνα τρένα που θυμάμαι να πέρασαν είναι κάτι καρβουνιάρηδες, που για να συνεχίσουν να τσουλάνε στις ράγες, έπρεπε να τα ταΐζω με κομμάτια απο το σώμα μου. Και στο τέλος οι σταθμοί ήταν ίδιοι. Πρώτα ανέβαινα ένα μεγάλο βουνό, μετά μια στάση ψηλά στην κορυφή, εκεί που δε μπορούσα ν'ανασάνω, και μετά βουτιά στο κενό.
Γιατί τρένο μου;
Υπάρχει το τρένο του τρόμου, στο λούνα παρκ, εκεί στη Γλυφάδα. Εσύ ξέρεις ποιο λέω. Ποτέ δεν άνοιξα τα μάτια μου.
Υπάρχει και το τρένο της αγάπης, που πέρασε και έφυγε. Αυτό είναι σε ένα άλλο μέρος. Εσύ ξέρεις ποιο λέω.
Σε ένα απ'τα ταξίδια που έκανα με ένα τρένο, έμαθα απο ένα γεράκο με μεγάλο άσπρο γένι και ακριδωτά μουστάκια, οτι όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχει και ελπίδα.
Σ'αυτό το βράχο, που έρχομαι για να μιλήσω, μη μου κόψετε το κεφάλι, όταν μετανοήσω.
Αγκαλιάστε με και κάντε μου αέρα να ανασάνω, νιώθω να πνίγομαι.

Λούης.