Θα ήθελα να ήμουν ο ψυχοθεραπευτής μου, αλλά υπάρχουν δύο λόγοι που δεν τα καταφέρνω:
Α. Ως ασθενής: Θέλω να πάω τζάμπα, αλλά αν δεν πληρώσω θα νομίζω οτι δεν είχε νόημα.
Θέλω κάποιον να με ακούει και να μη με διακόπτει, αλλά αν δε με διακόπτει θα κάνω κύκλους
γύρω απο τα ίδια μίζερα θέματα, χωρίς ελπίδα θεραπείας και κατανόησης της ψυχοσύνθεσής μου.
Β. Ως θεραπευτής: Κατα πάσα πιθανότητα θα με έδιωχνα απο το δωμάτιο της θεραπείας απο την πρώτη συνεδρία και θα φώναζα ένα ασθενοφόρο να με μαζέψει. Οι ιστορίες που ακούω είναι χιλιοειπωμένες απο πολλούς, αλλά όταν τις λέω εγώ σε μένα εκνευρίζομαι με το πόσο περίτεχνα τις κάνω να ακούγονται ιδιαίτερες και σημαντικές. Δε θα είχα την υπομονή να καταλάβω οτι ο ασθενής μου έχει πρόβλημα, έστω και αν αυτό είναι οτι του πήραν την καραμέλα του. Αν πληρωνόμουν για να ακούω βλακείες, θα ένιωθα άσχημα για τη μηδενική πρόοδο και θα ήμουν ηθικά καριόλης ενώ αν δεν πληρωνόμουν δε θα άντεχα να ακούσω τέτοιες βλακείες πάνω απο μία φορά.
Το αστείο της υπόθεσης είναι οτι μια ψυχοθεραπεύτρια μου είπε οτι μπορώ να δουλέψω μόνος μου με τον εαυτό μου, εγώ προσωπικά έχω το ταλέντο και την προδιάθεση να το κάνω. Δεν τα καταφέρνω ακόμα ο ηλίθιος. Αναρωτιέμαι μήπως είμαι παντελώς ηλίθιος και ανυπόμονος και κακομαθημένος.
Οι πόρτες κλείνουν ερμητικά και με κρότο μόνο απ'τα χέρια του τυφλού θυμού. Οι πόρτες μισοκλείνουν απ'τα χέρια του αυστηρού που με αγάπη θέλει να σε μάθει να παλεύεις το σκοτάδι αλλά πάντα με μια ακτίνα φωτός κάπου στο βάθος, για να μη χάνεις την ελπίδα. Εν τέλει καμία μέθοδος δε βοήθησε, και αυτό γιατί χρησιμοποιήθηκαν και οι δύο. Αρχικά πρέπει να ξέρεις ποιος είσαι και τι θες.
Μετά πρέπει να αποφασίσεις αν θα δεχτείς τη μιζέρια και το μεγαλείο της ζωής.
Τέλος, πρέπει να κάνεις κάτι.
Μετά, βοήθεια.
Απλά πράγματα, όμως που θα συναντήσω τον άνθρωπο που τα έχει, αν όχι σε μένα;
Και ακόμα δεν το βρίσκω το μυστικό. Επιμένω να είμαι "all alone, not by myself".
Λούης
Α. Ως ασθενής: Θέλω να πάω τζάμπα, αλλά αν δεν πληρώσω θα νομίζω οτι δεν είχε νόημα.
Θέλω κάποιον να με ακούει και να μη με διακόπτει, αλλά αν δε με διακόπτει θα κάνω κύκλους
γύρω απο τα ίδια μίζερα θέματα, χωρίς ελπίδα θεραπείας και κατανόησης της ψυχοσύνθεσής μου.
Β. Ως θεραπευτής: Κατα πάσα πιθανότητα θα με έδιωχνα απο το δωμάτιο της θεραπείας απο την πρώτη συνεδρία και θα φώναζα ένα ασθενοφόρο να με μαζέψει. Οι ιστορίες που ακούω είναι χιλιοειπωμένες απο πολλούς, αλλά όταν τις λέω εγώ σε μένα εκνευρίζομαι με το πόσο περίτεχνα τις κάνω να ακούγονται ιδιαίτερες και σημαντικές. Δε θα είχα την υπομονή να καταλάβω οτι ο ασθενής μου έχει πρόβλημα, έστω και αν αυτό είναι οτι του πήραν την καραμέλα του. Αν πληρωνόμουν για να ακούω βλακείες, θα ένιωθα άσχημα για τη μηδενική πρόοδο και θα ήμουν ηθικά καριόλης ενώ αν δεν πληρωνόμουν δε θα άντεχα να ακούσω τέτοιες βλακείες πάνω απο μία φορά.
Το αστείο της υπόθεσης είναι οτι μια ψυχοθεραπεύτρια μου είπε οτι μπορώ να δουλέψω μόνος μου με τον εαυτό μου, εγώ προσωπικά έχω το ταλέντο και την προδιάθεση να το κάνω. Δεν τα καταφέρνω ακόμα ο ηλίθιος. Αναρωτιέμαι μήπως είμαι παντελώς ηλίθιος και ανυπόμονος και κακομαθημένος.
Οι πόρτες κλείνουν ερμητικά και με κρότο μόνο απ'τα χέρια του τυφλού θυμού. Οι πόρτες μισοκλείνουν απ'τα χέρια του αυστηρού που με αγάπη θέλει να σε μάθει να παλεύεις το σκοτάδι αλλά πάντα με μια ακτίνα φωτός κάπου στο βάθος, για να μη χάνεις την ελπίδα. Εν τέλει καμία μέθοδος δε βοήθησε, και αυτό γιατί χρησιμοποιήθηκαν και οι δύο. Αρχικά πρέπει να ξέρεις ποιος είσαι και τι θες.
Μετά πρέπει να αποφασίσεις αν θα δεχτείς τη μιζέρια και το μεγαλείο της ζωής.
Τέλος, πρέπει να κάνεις κάτι.
Μετά, βοήθεια.
Απλά πράγματα, όμως που θα συναντήσω τον άνθρωπο που τα έχει, αν όχι σε μένα;
Και ακόμα δεν το βρίσκω το μυστικό. Επιμένω να είμαι "all alone, not by myself".
Λούης
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου