τίτλος α

Όταν έρχεται αυτός ο άνθρωπος, νιώθω πάλι παιδί, αλλά νιώθω παιδί με όνομα και παρελθόν και υποχρέωση και όνειρο.
Δεν ξέρω γιατί ηρεμώ, και κάθε φορά ηρεμώ.
Το αίμα νερό δε γίνεται και ούτε ξεχνάω τις σκιές που έχουν περάσει απο πάνω μας.
Απλά κάθε φορά, τον αποχαιρετώ σα να ήταν ένας μακρινός φίλος, επισκέπτης ομογενής, και όχι η ρίζα μου.
Ίσως φοβάμαι να τον αποχαιρετήσω καλά. Αν το κάνω, μπορεί και να μην χρειαστεί να το ξανακάνω.
Ας πλανάται λοιπόν, για να μην πετάξει μακριά.

Λούης.