Κουλουράκι?

Όταν ήμουν πιο μικρός, η λαιμαργία μου ήταν κάτι που με έφερνε αντιμέτωπο και με την άμεση τιμωρία απο τους γονείς μου.

Το θέμα βέβαια είναι πως, όσο πιο λαίμαργος και κοιλιόδουλος είναι κανείς, τόσο πιο αυθόρμητα ξεπερνά τα όρια και τα εμπόδια, και τόσο πιο γρήγορα μαθαίνει τα κόλπα για να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα.

Βέβαια παύω να είμαι κοιλιόδουλος σε αυτή τη φάση, και αρχίζω να νιώθω πιο σίγουρος για την επιθυμία μου, να την πλαισιώνω σε φαντασίες και όνειρα, ακόμα και να θέτω στόχους επ'αυτής.

Που σημαίνει πως αργά ή γρήγορα θα μπορώ να αρπάξω όσα μπισκότα θέλω και να μη με καταλάβει κανείς. 

ΙΔΟΥ το παράδοξο:

Αν τα μπισκότα αυτά είναι αλμυρά και ξινά, έχουν τσόφλια αυγών και μπαγιάτικο αλεύρι, αν τα έφαγα και ακόμα σκουπίζω τον κώλο μου, τότε νιώθω αμέσως το χρέος να ενημερώσω τους γύρω μου και να μην επιτρέψω τον ερχομό μιας κατακλυσμικής καταστροφής. Ή μπορεί απλά να θέλω να σχολιάσω πόσο αποτυχημένα ήταν και να κοροϊδέψω τον δημιουργό τους.

Έλα ντε που δε γίνεται, το δίλημμα εμφανίζεται και εγώ δεν ξέρω με ποιο φόβο απ'όλους να παλέψω?
Να το πεις και να σε κράξουν, να μη το πεις και να τους δεις να υποφέρουν?
Και γιατί να μη τα φάω όλα, να το παίξω αδιάφορος, και την κατάλληλη στιγμή να τους το ξεφουρνίσω?
Και αυτό επικίνδυνο ακούγεται...

Τι να κάνω?

Ό,τι και αν γίνει, θα βγω χαμένος, και αυτό γιατί φρόντισα να έχω ολοκληρωμένες ιδιοτροπίες, εξελιγμένες ικανότητες αλλά και μια αίσθηση ευθύνης.

Ωραία...

Την κάνω απο δω

Οι αλλαγές είναι αυτό που χρειάζεται ένας απλωμένος άνθρωπος για να μαζευτεί. Σκέψου να θες να περάσεις απο μια πόρτα αλλά να είσαι τόσο πρησμένος και απλωμένος όσο το πτώμα του χοντρού Βούδα απο την Τσάιναταουν της Νέας Ορλεάνης. Ε, δε γίνεται, και πρέπει να μαζευτείς, να μεταμορφωθείς, να ζουληχτείς και να τυλιχτείς, να γίνεις μάζα μια και συμπαγής, σφιχτή και με ορμή. Και τότε περνάς απο την πόρτα.

Αυτό το ιστολόγιο θα τελειώσει πια, και θα υπάρξει κάποιο άλλο, πιο δημιουργικό ελπίζω. Με βοήθησε, και θα μείνει σαν ημερολόγιο, και αν χρειαστεί θα με ξαναψυχαναλύσει.

Λούης

νικηφόρος

ναι δεν μπορώ άντε γαμήσου εσύ.

Λούης

ξεχού

κάθε μίζερη στιγμή ξεπερνιέται αν αποφασίσεις να ρίξεις ένα βότσαλο στο νερό και το νερό είναι καθαρό, το μέρος που επέλεξες όμορφο, οι στιγμές εκεί ιδιαίτερες, ο χρόνος δικός σου.

και τα μικρά κύματα που ξεκίνησαν απτο βότσαλό σου, απο τη μικρή και ξεκούραστη κίνησή σου, αρχίζουν και φτάνουν στην καρδιά σου επιτέλους και σε ταρακουνάνε και ξυπνάς και βλέπεις μέσα στην έκσταση εσένα και τον κόσμο γύρω σου.

ελπίζω να κάνω καιρό να γράψω πάλι, γιατί τώρα είμαι καλύτερα, και γράφω συνήθως όταν δεν είμαι καλά. ευχαριστώ που είμαι καλύτερα.

Λούης και υγεία.

Depression is a common holiday disease

Θα ήθελα να ήμουν ο ψυχοθεραπευτής μου, αλλά υπάρχουν δύο λόγοι που δεν τα καταφέρνω:
Α. Ως ασθενής: Θέλω να πάω τζάμπα, αλλά αν δεν πληρώσω θα νομίζω οτι δεν είχε νόημα.
Θέλω κάποιον να με ακούει και να μη με διακόπτει, αλλά αν δε με διακόπτει θα κάνω κύκλους
γύρω απο τα ίδια μίζερα θέματα, χωρίς ελπίδα θεραπείας και κατανόησης της ψυχοσύνθεσής μου.
Β. Ως θεραπευτής: Κατα πάσα πιθανότητα θα με έδιωχνα απο το δωμάτιο της θεραπείας απο την πρώτη συνεδρία και θα φώναζα ένα ασθενοφόρο να με μαζέψει. Οι ιστορίες που ακούω είναι χιλιοειπωμένες απο πολλούς, αλλά όταν τις λέω εγώ σε μένα εκνευρίζομαι με το πόσο περίτεχνα τις κάνω να ακούγονται ιδιαίτερες και σημαντικές. Δε θα είχα την υπομονή να καταλάβω οτι ο ασθενής μου έχει πρόβλημα, έστω και αν αυτό είναι οτι του πήραν την καραμέλα του. Αν πληρωνόμουν για να ακούω βλακείες, θα ένιωθα άσχημα για τη μηδενική πρόοδο και θα ήμουν ηθικά καριόλης ενώ αν δεν πληρωνόμουν δε θα άντεχα να ακούσω τέτοιες βλακείες πάνω απο μία φορά.

Το αστείο της υπόθεσης είναι οτι μια ψυχοθεραπεύτρια μου είπε οτι μπορώ να δουλέψω μόνος μου με τον εαυτό μου, εγώ προσωπικά έχω το ταλέντο και την προδιάθεση να το κάνω. Δεν τα καταφέρνω ακόμα ο ηλίθιος. Αναρωτιέμαι μήπως είμαι παντελώς ηλίθιος και ανυπόμονος και κακομαθημένος.

Οι πόρτες κλείνουν ερμητικά και με κρότο μόνο απ'τα χέρια του τυφλού θυμού. Οι πόρτες μισοκλείνουν απ'τα χέρια του αυστηρού που με αγάπη θέλει να σε μάθει να παλεύεις το σκοτάδι αλλά πάντα με μια ακτίνα φωτός κάπου στο βάθος, για να μη χάνεις την ελπίδα. Εν τέλει καμία μέθοδος δε βοήθησε, και αυτό γιατί χρησιμοποιήθηκαν και οι δύο. Αρχικά πρέπει να ξέρεις ποιος είσαι και τι θες.
Μετά πρέπει να αποφασίσεις αν θα δεχτείς τη μιζέρια και το μεγαλείο της ζωής.
Τέλος, πρέπει να κάνεις κάτι.
Μετά, βοήθεια.
Απλά πράγματα, όμως που θα συναντήσω τον άνθρωπο που τα έχει, αν όχι σε μένα;
Και ακόμα δεν το βρίσκω το μυστικό. Επιμένω να είμαι "all alone, not by myself".

Λούης

καούρες

Δείγμα οτι έχεις περάσει καλά, έχεις φάει πολύ και ασυγκράτητα και ασυνάρτητα. Δείγμα οτι κανείς δε σε σταμάτησε, όλοι ήταν γιορτινοί.
ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΚΑΟΥΡΕΣ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ.
Δεν έχω εγώ τώρα καούρες, έφαγα πριζολίτσα χθες στη σχάρα με σαλάτα, μια πριζόλα 800 γραμμάρια, φτου να μη τη ματιάσω.
Α, όχι, δε γίνεται μόλις γύρισα απτη χέστρα. Αυτό που εννοώ όμως είναι οτι μπορεί ας πούμε να παίζεις κιθάρα ΟΛΗ μέρα και πολύ δυνατά και να είσαι τρελός και χαρούμενος και μετά να σου σπάσει μια χορδή και να ΜΗΝ είσαι ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ. Να είσαι ΤΣΑΤΙΣΜΕΝΟΣ.
Αλλά εμένα δε μου σπάσαν οι χορδές δόξα σοι.
Είναι ρε παιδί μου μια φάση που βγαίνεις για χαλαρό ποτάκι, καταλήγεις να πίνεις ένα μπουκάλι Τζιν (ΝΤΑΓΚΕΡΕΪ) [την ορθογραφία, δεν κάνω διαφήμιση] κάπου στο δρόμο ή σε ένα σπίτι ξένο, και μετά ξερνάς τη χολή σου και απο κει που ήσουν ανεμοπαρμένος και ηλιοκράτορας, φωτεινός και κόκκινος, γίνεσαι λευκός αλλά λευκός σα χιόνι που έπεσε στη βρώμικη άσφαλτο της βρώμικης βρωμοπόλης.
Αλλά ντάξει, εγώ δεν ξερνάω, ούτε ξέρασα αυτές τις μέρες.
Δηλαδή τι; Ήμουν συγκρατημένος;
Ντάξει όχι και τόσο. Δηλαδή ήπια μισό πουκάλι τσιν, έφαγα μόνο 30 κουραμπιέδες σε 2 μέρες, έπαιξα και 'μεσούγκαχ' στην κιθάρα, ξόδεψα και το κατιτίς μου.
Αλλά πιο ωραία πέρασα όταν κοιμήθηκα έτσι όπως ήθελα, χωρίς να σκέφτομαι κοινωνική υποχρέωση, τύψεις, φόβο, ανησυχία. Και εκείνο το βράδυ ούτε έφαγα, ούτε ήπια, ούτε ξόδεψα, απλά πέρασα ωραία.
Χριστούγεννα με την παραδοσιακή έννοια είναι να δίνεις χαρά και να παίρνεις χαρά.
Χριστούγεννα με την Αμερικάνικη έννοια είναι να ξοδεύεις, να τρως, να πίνεις, να καταναλώνεις και να καταναλώνεσαι.
Χριστούγεννα λοιπόν θα έπρεπε να είναι κάθε μέρα. Για όσους είναι Χριστιανοί. Γιατί είναι τέτοια γιορτή.
Προς ημάς, κάθε μέρα να περνάς καλά αν μπορείς. Και όταν "τα σπάς" να ξέρεις οτι θα "τα πληρώσεις".

Λούης

καλή ανάρτηση

τα πολλά λόγια είναι φτώχια.

άντε στο διάολο μαλάκα.
Λούης γαμημένε.