Κουλουράκι?

Όταν ήμουν πιο μικρός, η λαιμαργία μου ήταν κάτι που με έφερνε αντιμέτωπο και με την άμεση τιμωρία απο τους γονείς μου.

Το θέμα βέβαια είναι πως, όσο πιο λαίμαργος και κοιλιόδουλος είναι κανείς, τόσο πιο αυθόρμητα ξεπερνά τα όρια και τα εμπόδια, και τόσο πιο γρήγορα μαθαίνει τα κόλπα για να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα.

Βέβαια παύω να είμαι κοιλιόδουλος σε αυτή τη φάση, και αρχίζω να νιώθω πιο σίγουρος για την επιθυμία μου, να την πλαισιώνω σε φαντασίες και όνειρα, ακόμα και να θέτω στόχους επ'αυτής.

Που σημαίνει πως αργά ή γρήγορα θα μπορώ να αρπάξω όσα μπισκότα θέλω και να μη με καταλάβει κανείς. 

ΙΔΟΥ το παράδοξο:

Αν τα μπισκότα αυτά είναι αλμυρά και ξινά, έχουν τσόφλια αυγών και μπαγιάτικο αλεύρι, αν τα έφαγα και ακόμα σκουπίζω τον κώλο μου, τότε νιώθω αμέσως το χρέος να ενημερώσω τους γύρω μου και να μην επιτρέψω τον ερχομό μιας κατακλυσμικής καταστροφής. Ή μπορεί απλά να θέλω να σχολιάσω πόσο αποτυχημένα ήταν και να κοροϊδέψω τον δημιουργό τους.

Έλα ντε που δε γίνεται, το δίλημμα εμφανίζεται και εγώ δεν ξέρω με ποιο φόβο απ'όλους να παλέψω?
Να το πεις και να σε κράξουν, να μη το πεις και να τους δεις να υποφέρουν?
Και γιατί να μη τα φάω όλα, να το παίξω αδιάφορος, και την κατάλληλη στιγμή να τους το ξεφουρνίσω?
Και αυτό επικίνδυνο ακούγεται...

Τι να κάνω?

Ό,τι και αν γίνει, θα βγω χαμένος, και αυτό γιατί φρόντισα να έχω ολοκληρωμένες ιδιοτροπίες, εξελιγμένες ικανότητες αλλά και μια αίσθηση ευθύνης.

Ωραία...